Dag 24

06:02~21:28 DAG 24: labelen en spiegelen…net een horecakoelkast

Ramadan heeft mij inhoudelijk niet veranderd. Ik ben nog steeds ik. Ik heb enkel door de rust de woorden gevonden om mij te kunnen uitdrukken op blijkbaar een hele amusante manier. Toch schuil ik onder de ramadan. Ramadan is een manier om mezelf te laten zien. Niet om mij te bewijzen, meer om mijn identiteit een ingekleurd karakter te geven.

Het is raar te beseffen dat alles wat ik denk en hardop zeg gerespecteerd wordt. Op zn minst word ik in mijn waarde gelaten. En ik ken ook andere tijden. Tijden van een label op je kop en pillen in je mik, kop dicht en aanpassen aan de kudde. Verledentijden zijn dat. Als ik toen zou zeggen ik doe een keertje mee aan de ramadan… zou de grijze einstein-achtige dokter tegenover me de dosis nog eens verhogen. Ze noemde het bordeline. En tot een jaar terug dacht ik; ‘ik hoef niet op te zoeken wat het betekent, kijk in de spiegel en je weet het’.

Dat labelen gaat zo makkelijk, heb je geen dymo bij nodig. Maar net zoals die dymo-labels, hoe langer je het er opgeplakt laat zitten, des te moeilijker krijg je het plakstripje verwijderd. Vaak blijven er dan ook van die snotachtige substanties achter. En als je dan gaat wrijven… heel je ondergrond zwart met nog veel kleinere plak-kruimels. Waarom had je het dan gelabeld als je het toch gaat wijzigen? Denk dat Darwin het wel zal weten, de man deed (gelukkig) niet anders.

Het is de natuur. We willen overzicht. Ik vind het niet erg om een gelabelde ordner map te zijn, maar als men mij verkeerde informatie gaat inbinden…zijn zij de blinde koe die niet goed op het label gekeken hebben. En dat zelfde geld voor iedereen die een mapje is… en die ‘iedereen’ begin ik nu steeds meer te zien. #durftewaarnemen

Gelukkig ken ik mezelf (steeds beter)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *