Hoe trek jij door?

Hoe trek jij door?

Ik moet wel eens plassen als ik ergens ben wat ik geen ‘thuis’ kan noemen. Uiteraard heb ik ook wel eens andere behoeften, die doe ik alleen maar als ik thuis ben. Ik ben behoorlijk eenkennig als het gaat om het toilet. En ik denk dat er meer zijn die dat herkennen. Uiteraard weet ik dat het kostenbesparend is als je bij een ander gaat kakken. Vooral als het je-blijft-maar-vegen-kak is, dan vliegen er zo wat velletjes doorheen. En dan te bedenken dat het zeeppompje ook niet uit zich zelf bijgevuld wordt. Dat is dan ook meestal de reden die ik toepas als ik dan toch echt bij iets of iemand anders naar de wc moet om te poepen. Anders kan ik het psychisch gewoon weg niet aan.

En in horeca gelegenheden heb je vaak meer dan 1 hokje waar de vrouwen kunnen toiletteren. Dat vind ik in mijn kronkelkop wel fijn. Ten eerste vind ik het iets hygiënischer; de bacteriën kunnen nu verdeeld zijn over meerdere potten en heb ik dus een kans om minder bacteriën op te lopen dan wanneer er maar één pot was. Trouwens uit één of ander onderzoek is gebleken dat de wc die het dichts bij de ingang van de toilettenhut zit het minst gebruikt wordt. Ik was daar heilig van overtuigd, totdat je in de pauze van een bioscoopfilm naar het toilet moet. Dan maakt het die andere 150 vrouwen echt niet meer uit welke ze pakken, daar waar je ‘klik’ hoort loop je naar toe en voordat de vorige vrouw er al uit is heb jij je broek al laten zakken. Maar daar gaat het me allemaal niet om.

Het tweede punt is waar het echt om gaat. Ik heb namelijk plasangst. Nouja ik had het eigenlijk. Angst voor het feit dat een ander jou hoort plassen. Gevold door het  duurt-te-lang-angst. Angst voor het feit dat wanneer je niet durft te plassen en je wacht totdat de toilethut weer ontdaan is van andere toiletgangers en dat dat dan te lang duurt. Ja een kortere zin kan ik er niet van maken, ik heb immers geen communicatie gestudeerd.
Maar dat je dan denkt dat andere denken; die zit daar wel erg lang, die zal vast zitten te poepen. Nou dan wacht ik al helemaal tot dat de hut leeg is en ik stiekem kan ontsnappen. Met volle blaas terug naar je plaats en dan maar wachten totdat er weer een gelegenheid is. Want tja, ze kunnen je natuurlijk niet 2 keer in een kwartier naar de wc zien gaan. Dank denken ze echt dat ik diarree heb ofzo.
Uiteraard heb ik een oplossing bedacht, want ik heb geen plas angst meer. Ik ga gewoon terug luisteren. Ik ga naar de wc en als er niemand is dan plas ik gewoon zoals ik dat altijd doe. Maar als er wel andere plassers zijn; dan wacht ik tot dat zij beginnen en dan gaat het bij mij gewoon van zelf. En dan denk ik; als zij luisteren dan doe ik ook gewoon terug luisteren.

Waar wil ik met dit verhaal naar toe? Nu we een inleiding hebben kan ik verder met mijn bevindingen:
Sommige mensen trekken eerst door en trekken dan hun broek omhoog en sommige mensen doen eerst de broek omhoog en alle ritsjes en riemen dicht voordat zij doortrekken. Ik ben een meteen-doortrekker. Zodra het kan trek ik door. Dan pas kleed ik mij weer aan.
Nu heb ik daar zelf een gedachte gang over. De mensen die sloom zijn op de wc die kleden zich eerst aan, met alle complexen gevallen die ze aan hebben. En de mensen die snelle pissers zijn die trekken eerst door en hoppa de broek omhoog.
Dus vraag je zelf eens af wat voor doortrekker jij bent 🙂

Sorry voor het misschien wat onsmakelijke verhaal, maar soms is de drang gewoon te groot. Dat kennen we allemaal toch wel?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *