augustus 2

Nie Kap of zwarte Piet

Sinds 5 minuten weet ik het verschil tussen een boerka en een nikab. Vooral die laatste tovert wel een glimlach op mijn gezicht. Ikzelf spreek het uit als nie-kap; wat in mijn brein een tegenstrijdige betekenis geeft.

Waarom ik dit niet eerder wist? Omdat ik nog al onder een steen leef. Deze steen kun je het beste zien als een groot psychisch bedekkend oppervlakte. Symbolisch kun je het vergelijken met een boerka of nikab; alleen kan ik dan ook niet naar buiten kijken. Een ander verschil, tussen mijn psychologische steen en de boerka, is dat mijn steen niet verboden is in openbare ruimtes. Mijn onzichtbare schild mag ik overal mee naar toe dragen. Dit doe ik geheel uit vrije wil.

Ik kom ze zelde tegen; vrouwen van top tot teen bekleed met kleding. In Zwitserland heb ik er een aantal kunnen bekijken. Het eten en drinken op een terrasje zag er nog al onhandig uit, verder gaf het mij wel een relaxte Oosterse vakantie sfeer. Alsof Aladin elk moment op zijn tapijt voorbij kan vliegen. Daarnaast lijkt het mij heerlijk om een groot gewaad over mijn lichaam te kunnen trekken. Niemand die mijn vetrollen ziet, ik hoef niet na te denken over doorschijnende zaken en ook kunnen gluren naar andere zonder dat ze het zien lijkt mij ideaal. Soort van cocon.

Gelukkig is er nu een wet gekomen die heel duidelijk is; geen bivakken, boerkas en integraal helmen meer in openbare gebouwen. Want werkelijk, wat hadden we daar veel last van. Laten we de wet nu eens ‘echt’ toepassen, laten we er nu eens echt voor kiezen geen gezichtsbedekkende artikelen te gebruiken. Dus ook geen gezichten meer die verzonken zijn in mobieltjes. Als je een openbaar gebouw binnenkomt dan dien je gewoon recht op te lopen, zonder gezichtbedekkende gsm. Wat die gsm’s worden steeds groter en de hoofden steeds meer gebogen. Ik heb er niks aan als ik naar iemand zijn kruin kijk onder het genot van telefoongeluidjes.

En wat dan ook niet meer mag… zwarte piet, sinterklaas, kerstman en alle laven, paaskonijnen en andere ontsnapte Efteling figuren. Einde zwarte pieten discussie. Hoppa, dit jaar dus pepernoten zonder gezeur.

Sinterklaas heeft een behoorlijke gezichtsbedekkende baard, jurk en driehoek op zijn hoofd. Zwarte Piet is ook nauwelijks te herkennen en bij zo’n reclame konijnenpak weet je al helemaal niet wie daar in loopt te zweten. Al vraag ik mij het wel altijd af wie ze voor zo’n klusje hebben weten te strikken. En hoe zo’n sollicitatie procedure gaat; je kop doet er namelijk niet écht toe. Maar met de huidige wetgeving zie ik wel een opening hoor; alle boerka dames kunnen direct solliciteren als lief konijn of als laaf in de Efteling. En niemand die daar een probleem mee heeft.

Apart he? Ik zou het dolletjes vinden om nu dagelijks heel veel sinterklazen op straat te gaan zien. Lijkt me enig!

maart 17

NS: Soms spoort het ook niet.

Case closed! Onderaan een edit.

Soms zijn 280 Twitter tekens net te weinig…

21 februari 12:20 uur Dordrecht – Vlissingen

Ruim op tijd sta ik op het perron. Ingecheckt en wel. Althans hoe controleer ik dat? Ik spot twee aardige conducteurs op het perron te Dordrecht. “Zou u alstublieft mijn OV-kaart willen controleren?” De twee conducteurs hadden geen apparaat bij zich. Ze waren zo aardig even mee te denken: “Vraag het straks direct aan de conducteur die op de trein zit”, aldus één van de conducteurs.

De trein richting Vlissingen komt aan op het perron. Ik sta bijna bij de voorkant van de trein. En de net door mij aan gesproken conducteurs roepen me na en gebaren dat de conducteur die ik nodig heb, helemaal aan de andere kant van de trein staat. Ze gebaarde met armen ‘kom naar hier’. En ik rennen. Rennen, want tja je wilt natuurlijk eerst het zeker weten dat je betaald hebt, alvorens je gebruik maakt van een dienst. Uiteindelijk staan de twee conducteurs te praten met de derde conducteur… de conducteur die ik nodig heb. Ze gebaren nu met zwaaiende de armen dat ik de trein maar in moet stappen en via binnen naar de conducteur moet lopen. Want tja, het moet natuurlijk niet door mij komen dat de trein vertraging op loopt.

Ik heb nog 1 of 2 coupés te gaan. En dan tref ik geheel buiten adem de conducteur aan waarbij ik mijn OV kaart kan laten checken. We staan beide in een ‘halletje’ van de trein. Zo’n halletje waarbij je keuze kan maken tussen naar de trap boven of de trap naar beneden. Of waar ze zo’n WC verstoppen.

“Kunt u alstublieft mijn kaart controleren”, vraag ik. Ik geef ook nog uitleg waarom ik het vraag. “Controleren kan ik, maar inchecken kun je niet bij mij”, zegt hij vriendelijk terwijl hij mijn kaart aanneemt. Natuurlijk klopt mijn hart een beetje van spanning. Want de trein rijdt al… wat als ik niet goed ingechekt heb? “Helemaal goed hoor!”, zegt de vriendelijke conducteur. “Super bedankt voor de moeite”, zeg ik en vervolgens groet ik de conducteur. Hij loopt terug naar de ‘achterkant’, en ik loop de meters lange trein helemaal door naar voren. Vlissingen is eindstation, kortom voorin zitten heeft zo zijn voordelen bij het uitstappen. Ik ga netjes in de tweede klasse zitten en vervolg mijn eerlijk betaalde reis.

Pas na station Roosendaal komt er een (andere) conducteur; “vervoersbewijs alstublieft”. Beetje nonchalant tover ik de kaart weer te voorschijn. “Prima”, is het antwoord en hij loopt weer verder.

Niet zo’n heel spannend verhaal hè? Wordt dan ook niet echt veel spannender, maar hieronder het gedeelte hoe je belazerd kunt worden door de NS:

Ik maak gebruik van een NS Business kaart. Handig omdat als ik reis, voor het werk reis. Krijg ik opeens het volgende:

Correctietarief: Afwijkende klasse. Reg: Dordrecht – Roosendaal € 18,35

Huh? Hoe dan? Het was allemaal in orde. Dus dan ga je bellen met de NS helpdesk. Wij kunnen u ook telefonisch helpen via 030-3001111. We zijn dag en nacht bereikbaar.

Zondag 17 maart ca. 13:30u. Telefonisch contact met een medewerker van de NS.

Waarom heb ik een correctietarief? De telefonist legt uit; omdat uit de controle is gebleken dat er met die kaart 1e klasse is gereisd ipv 2e klasse.

Uiteraard het hele bovenstaande, niet zo spannende verhaal, uitgelegd. Klonk voor de telefonist als een aannemelijk verhaal. Maar nee, het correctietarief wordt niet verwijderd.

Maar waarom dan? De conducteur zei dat het in orde was… dat kan dan achteraf toch niet terug gedraaid worden? Als ik iets fout doe, wil ik dat meteen weten! Niet twee weken nadien.

En toen werd er uitgelegd dat de conducteur niet kan zien hoe de NS Business kaart is ingesteld. Je kunt deze als gebruiker instellen op 1e of 2e klas reizen. Kortom de conducteur stelt zijn controle-apparaat in op de coupé die hij/zij gaat controleren. Als de conducteur het apparaat op 1e klas heeft staan en gaat vervolgens 2e klas vervoersbewijzen controleren, heeft de conducteur dit niet in de gaten. Hij krijgt daar geen melding van. Jij als eindgebruiker wel … twee weken later … je moet achteraf onterecht bijlappen!

Meerdere keren is er gevraagd aan de telefonist of iets aan veranderd kon worden… “nee”, was het vriendelijke antwoord. Zijn er andere stappen die ik kan ondernemen? “Nee”, zei de telefonist. De computer (of het systeem) zegt nu eenmaal dat er op dat traject in de ruimte die voor de 1e klas bedoeld is, een 2e klas vervoersmiddel is gecontroleerd. “Maar ik heb nooit in de 1e klas gezeten.” NS vertrouwt op haar conducteurs…

De conducteurs zijn beëdigd als BOA’s. Hiermee is hun woord ‘correct’ en mag de NS er van uitgaan dat zij altijd naar waarheid handelen. Hier ben ik het mee eens. Goed plan!

Feit blijft wel dat BOA’s mensen zijn, mensen kunnen fouten maken. Het is geen ja-nee spelletje met de des betreffende conducteur. De computer zegt namelijk dat ik 1e klas gereisd heb, hetgeen niet het geval is, maar omdat er een BOA ergens in het begin van het proces bij betrokken is… is het geheel naar waarheid en kan er niks aan veranderd worden.

NS had op zijn minst het aan de conducteur kunnen vragen of hij zich mij nog kon herinneren. In plaats van vertrouwen te hebben in ‘het systeem’. Want dat deugd dus niet. Hierdoor zal ik onterecht €18,35 ex BTW moeten betalen en ik heb verder geen poot om op te staan. Dan spoor je gewoon niet als je op deze wijze je centen moet verdienen!

Het enige wat ik kan doen is andere reizigers waarschuwen. Bij deze dus. Laat de conducteur gerust jou controleren, maar controleer de conducteur zelf ook! Hun apparaat kan verkeerd ingesteld staan, en NS biedt verder geen ruimte voor discussie hier in. Je zult moeten betalen.

Edit: 27 Maart 2019

Op vrijdag 22 maart besloten we zelf op onderzoek uit te gaan. Het is maar 20 euro, maar ik wil gewoon niet dat het geintje mij vaker gebeurd. Ik sta in mijn recht en ik ging kijken hoe dit te behalen. Het was duidelijk dat de eerste telefoon-meneer mij niet verder kon helpen.

Op de site van de NS staat duidelijk uitgelegd dat als je een klacht hebt en dit niet met de NS kan oplossen, je naar de geschillencommissie kan stappen. Klonk meteen heel eng voor mijzelf. Enfin even gekeken bij de geschillencommissie op de site. Er wordt duidelijk vermeld dat je wel eerst goed een klacht ingediend moet hebben bij het bedrijf waar je een klacht over hebt.

Dus toen maar weer gebeld naar de NS om dan bij deze ‘officieel’ een klacht in te dienen. Telefoniste was super aardig en pakte even de gegevens erbij. Hmmm -mmm -mmm tja – ja -uh – oke.. Ze ging even met een collega overleggen. Want dit was wel erg raar vond ze. Ik zelf begreep nu eigenlijk niet wat ze heel raar vond, maar heb alle geduld!

Volgens de telefoniste had ik alleen maar 2e klasse gereisd. En had ik ook een correctie tarief gekregen ‘naar’ 2e klasse. Wat zij zelf raar vond. Want als het zo zou zijn dat ik met een 1e klasse kaart in de 2e klasse zou zitten, wordt dit eigenlijk niet gecorrigeerd. Kortom het was geen correctie dat ik mij in de 1e klasse bevond, het was een correctie om het feit dat ik mij in de 2e klasse bevond.

Binnen 2 minuten was dus eigenlijk alles geregeld. Het geld zou terug gestort worden. Foutje van het systeem.

augustus 22

Relatief

Relatief

[relaˈtif] beoordeeld ten opzichte van iets anders

En als dat ‘iets anders’ veranderd, dan is heeft het beoordeelde item opeens ook een andere waarde, of betekenis. Zo veranderen er door de tijd heen veel betekenissen van diverse woorden. En zijn veel woorden opeens relatief. Ik besefte opeens dat het enige woord dat zijn waarde vast houdt ‘relatief’ heet. Relatief is opeens het woord zonder inflatie, het betekend altijd dat wat het ooit betekende. Maar zal dat het ook blijven doen? In tegenstelling tot de woorden die relatief zijn. Ik vraag mij af, wat is de waarde nog van een woord als het op de tijdlijn van ons bestaan steeds veranderd van betekenis?

Ik heb het niet over prijzen die relatief duur of goedkoop zijn, zoals men kan ondervinden in onze supermarktoorlogen. Daarentegen is het woord supermarktoorlog wel relatief. Het is pas supermarktoorlog als het iets anders is dan concurrentie.

Armoede. Wanneer is het armoede? Ik denk dat wanneer je geen pleepapier hebt om je kont mee af te vegen en je mag hopen op een druppel water om te drinken per dag, dat je dan wel spreekt van (extreme) armoede. Dat is wellicht de armoede die ze in Afrika kennen. Armoede is namelijk een relatief begrip. Ik zou zeggen; Nederland kent geen armoede. Maar ik heb het dan fout. Vanwege het beroep op de ‘relatieve woorden’, bestaat er in Nederland dus armoede. Omdat Nederland een welvarend land is met veel geld bij de meeste mensen in de zakken, zijn zij die dat niet hebben; Armoedig. De armoede wordt beoordeeld ten opzichte van je omgeving. Dus… hoe rijker de buurman is, des te armer ben jezelf. Natuurlijk heb je meer rijke buurmannen nodig dan die ene die naast je woont, het moet natuurlijk wel een standaard vertegenwoordigen.

In 2012; als je als alleenstaande minder dan 1040 euro per maand te besteden had.
Euhm.. en waaraan moet je dat besteden dan? Is dit niet een verschikkelijke uitspraak? Evenals de krantenkoppen die vorig jaar riepen: Een gezin dat niet eenmaal per jaar op vakantie kan, heeft armoede. Er was een tijd in Nederland dat je van armoede sprak als je geen groente op tafel kon zetten bij het avond eten. En nu kiest menig Nederlander om geen groente op tafel te zetten, geeft geld uit aan luxe, maar zodra er minder dan 1040 euro per maand op de rekening gestort wordt, heet het armoede. Armoede is voor mij niet enkel meer een relatief begrip, het is van gedaante veranderd. Armoede is niet dat je niet op vakantie kan omdat je een dure spelcomputer hebt. Armoede is niet dat je in een kast van een huis woont en daarom niet op vakantie kan. Armoede is niet als je 1040 euro binnen harkt en je niet op vakantie kan. Armoede is hier een antwoord op een niet gestelde vraag. Als 1040 euro de armoede grens is, dan is de vraag: Ten opzichte van wat? Is de term armoede niet gewoon de oplossing voor alle rijke stinkerds? De vrijbrief. Een aai over je bol. “Het is heel sneu dat we over jou rug onze zakken  volproppen, maar kijk hier heb je een stempel; armoede, nu weet iedereen dat je minder bedeeld bent en wordt je vast geholpen. ” Misschien dat de arme mensen dan niet naar de rijke stinkerds kijken, maar zich enkel blijven focussen op de term Armoede. Het werkt wel, helaas. Het liefst zou ik zeggen: u bent niet arm, u wordt gewoon het meest bedonderd! (en u trapt er nog in ook)

Dit was slechts een voorbeeld. Ik heb onbegrip gekregen voor vele woorden die zogenaamd relatief zijn, waarbij het woord relatief zelf misbruikt wordt om het beestje maar een naam te geven. Ik ben bang dat het niet lang meer duurt voordat relatief zelf relatief is. En het is niet alleen de armoede. Denk aan andere begrippen: Discriminatie, criminaliteit, verslaving, media-nieuws, opvoeding en nog veel meer maatschappelijke vraagstukken.

 

Relatief [relaˈtif] het antwoord op de (nog) niet gestelde vraag

augustus 1

Hoe later vroeger werd

Hoe later vroeger werd.

Vroeger sprak je over later en later sprak je over vroeger. ‘Als ik later groot ben dan…’ en ik maakte de zinnen altijd af met de meest niet maatschappelijk verantwoorde fictieve gedachten. Later als ik groot ben. Langzaam veranderd het in ‘je leeft maar één keer’ en ‘waarom later als het nu kan’. Uiteindelijk begin je steeds meer te spreken over vroeger en opeens begin je weer aan die ene welbekende zin en stop je halverwege; ‘later als…’

Wanneer is later vroeger geworden? Heeft het met leeftijd te maken? Met volwassenheid? Of is het besef eindelijk tot je door gedrongen dat niet elke droom uit komt. Wat maakt het dat je opeens van alles-naar-‘later’, naar ‘nu’ verschuift of gewoon niet meer doet. Hebben we ons zelf geconditioneerd? Zijn we onbewust naar ons zelf toe allemaal een kleine Pavlov geweest? Pavlov? Of eerder Skinner. De operante versie. Omdat onze dromen niet uitkomen, dromen we niet meer? Omdat onze handeling gecombineerd wordt met een negatieve lading, doen we die handeling niet meer. We dromen niet meer over later omdat later nooit komt, of omdat het later is en de droom niet uitgekomen is.

Ben je naïef te noemen als je op zeker leeftijd nog steeds in je eigen dromen gelooft? Dat je op je 30e nog steeds spreekt over ‘later als ik groot ben’. Dat jij dan als enige 30 jarige nog niet door hebt dat later niet komt of dat je dromen niet uitkomen. En natuurlijk worden we ouder, het later heeft dan ook geen betrekking op het ouder worden, maar de tijd die men nodig heeft om zijn droom te verwezenlijken. En omdat tijd zo lekker relatief is, kan een ieder ook zelf bepalen wanneer later is en wanneer niet. Er kan geen leeftijd aan gehangen worden.

Zou ‘later als ik groot ben’ niet beter kunnen verdwijnen uit de maatschappij. Ik denk dat we daar meer mee opschieten dan zwarte Piet de deur te wijze. Later als ik groot ben, dan wil ik een prinses zijn. Nou ik zou depressief worden als ik geen prinses zou worden. Ik zou er van leren dat dromen en wensen hebben, verdoen van je tijd is. Of heb ik een gebrek aan realiteit en relativeringsvermogen?

Ik ben nu eindelijk zover dat ik nu ook weet dat ‘later als ik groot ben’ net zo’n fabeltje is als Sinterklaas. Je gelooft erin en opeens is er iets in je directe milieu dat je geloof verstoord, je uit de droom haalt en je op basis van vertrouwen overhaalt te stoppen met geloven. Tja met keiharde bewijzen kwamen ze niet toen mijn tante en oom vertelde dat Sinterklaas helemaal niet bestond. Het was niet dat ze een Sinterklaas ontvoerd hadden en deze stuk voor stuk ontleden van zijn verkleedattributen. Ik heb dat klakkeloos aangenomen, ben naar mama gerent en die bevestigde het ook. Niks geen bewijzen. Nu is er één ding wat wel gebeurd ‘later als je groot bent’, het vertrouwen in andere verdwijnt. Er zullen dus meer bewijzen moeten komen, eer ik van mijn eigen geloof wil afstappen. Want eigen geloof is het sterkste wat er is, vooral bij dwarskoppen als ik.

Dus zo lang je in jezelf gelooft,  meerdere dimensies van realiteit hebt en een tikkeltje optimistisch bent, kun je nog heel lang door gaan met ‘later als ik groot ben’. En het is niet naïef, het is juist laten zien dat je bestand bent tegen (negatieve) conditionering. Het is geloven in jezelf, en dat is iets heel anders dan beloven aan jezelf!

mei 24

Hoe trek jij door?

Hoe trek jij door?

Ik moet wel eens plassen als ik ergens ben wat ik geen ‘thuis’ kan noemen. Uiteraard heb ik ook wel eens andere behoeften, die doe ik alleen maar als ik thuis ben. Ik ben behoorlijk eenkennig als het gaat om het toilet. En ik denk dat er meer zijn die dat herkennen. Uiteraard weet ik dat het kostenbesparend is als je bij een ander gaat kakken. Vooral als het je-blijft-maar-vegen-kak is, dan vliegen er zo wat velletjes doorheen. En dan te bedenken dat het zeeppompje ook niet uit zich zelf bijgevuld wordt. Dat is dan ook meestal de reden die ik toepas als ik dan toch echt bij iets of iemand anders naar de wc moet om te poepen. Anders kan ik het psychisch gewoon weg niet aan.

En in horeca gelegenheden heb je vaak meer dan 1 hokje waar de vrouwen kunnen toiletteren. Dat vind ik in mijn kronkelkop wel fijn. Ten eerste vind ik het iets hygiënischer; de bacteriën kunnen nu verdeeld zijn over meerdere potten en heb ik dus een kans om minder bacteriën op te lopen dan wanneer er maar één pot was. Trouwens uit één of ander onderzoek is gebleken dat de wc die het dichts bij de ingang van de toilettenhut zit het minst gebruikt wordt. Ik was daar heilig van overtuigd, totdat je in de pauze van een bioscoopfilm naar het toilet moet. Dan maakt het die andere 150 vrouwen echt niet meer uit welke ze pakken, daar waar je ‘klik’ hoort loop je naar toe en voordat de vorige vrouw er al uit is heb jij je broek al laten zakken. Maar daar gaat het me allemaal niet om.

Het tweede punt is waar het echt om gaat. Ik heb namelijk plasangst. Nouja ik had het eigenlijk. Angst voor het feit dat een ander jou hoort plassen. Gevold door het  duurt-te-lang-angst. Angst voor het feit dat wanneer je niet durft te plassen en je wacht totdat de toilethut weer ontdaan is van andere toiletgangers en dat dat dan te lang duurt. Ja een kortere zin kan ik er niet van maken, ik heb immers geen communicatie gestudeerd.
Maar dat je dan denkt dat andere denken; die zit daar wel erg lang, die zal vast zitten te poepen. Nou dan wacht ik al helemaal tot dat de hut leeg is en ik stiekem kan ontsnappen. Met volle blaas terug naar je plaats en dan maar wachten totdat er weer een gelegenheid is. Want tja, ze kunnen je natuurlijk niet 2 keer in een kwartier naar de wc zien gaan. Dank denken ze echt dat ik diarree heb ofzo.
Uiteraard heb ik een oplossing bedacht, want ik heb geen plas angst meer. Ik ga gewoon terug luisteren. Ik ga naar de wc en als er niemand is dan plas ik gewoon zoals ik dat altijd doe. Maar als er wel andere plassers zijn; dan wacht ik tot dat zij beginnen en dan gaat het bij mij gewoon van zelf. En dan denk ik; als zij luisteren dan doe ik ook gewoon terug luisteren.

Waar wil ik met dit verhaal naar toe? Nu we een inleiding hebben kan ik verder met mijn bevindingen:
Sommige mensen trekken eerst door en trekken dan hun broek omhoog en sommige mensen doen eerst de broek omhoog en alle ritsjes en riemen dicht voordat zij doortrekken. Ik ben een meteen-doortrekker. Zodra het kan trek ik door. Dan pas kleed ik mij weer aan.
Nu heb ik daar zelf een gedachte gang over. De mensen die sloom zijn op de wc die kleden zich eerst aan, met alle complexen gevallen die ze aan hebben. En de mensen die snelle pissers zijn die trekken eerst door en hoppa de broek omhoog.
Dus vraag je zelf eens af wat voor doortrekker jij bent 🙂

Sorry voor het misschien wat onsmakelijke verhaal, maar soms is de drang gewoon te groot. Dat kennen we allemaal toch wel?

mei 22

Vrijheidsmankementen

Ik ken mezelf. Er ontbreekt zo nu en dan wel eens iets aan mij. Zo vergeet ik weleens een letter, punt of komma. Soms een heel woord, enkel als ik dicht is er niets dat mijn schrijven verstoort. En lichamelijk mis ik ook wat ballen. Zowel de spiervormige als de spreekwoordelijke. Ik heb namelijk het probleem dat ik mn bek niet open trek als er iets aan mij gevraagd wordt… Maar zodra er niets gevraagd wordt, vertel ik je alles. Zo heb ik dus altijd een ongevraagde mening en ben ik de onschuldige als het gaat om een gevraagde mening. Dan sla ik dicht, probeer ik de Zeeuwse dubbele ontkenningen uit en weet ik zelf 5minuten later niet meer wat ik gezegd heb. Dat vergeetachtige is ook zeer gewenst, anders liep ik hele dagen te malen over welke domme dingen ik nu weer uitsprak. Daarom ben ik ook gestopt met boodschappenbriefjes te maken, ik vergeet ze toch mee te nemen. In tegenstelling tot de legeflessenbonnen, die neem ik dan wel altijd weer mee….terug naar huis. Dat waren dan wel de meest dagelijkse mankementen. Maar ik heb zo’n half jaar geleden nog een mankement ontdekt bij mijzelf: het vrijheidsmankement. Het was daarvoor nooit een mankement, totdat ik op een koude december dag ergens in een wit overalletje bolussen stond in te pakken.

De lopende band draaide snel. En tegen over mij stond een meisje en als je haar zag werken, dan liep die band helemaal niet snel, ik werkte gewoon sloom. En na 2uur radiostilte begon ik dan maar eens: ‘djen dobre’ (fonetisch-Pools voor goededag)… Ah you speak polish, i don’t… Was het antwoord. Oké dan maar Engels. En in die maand sprak ik beter Pools dan dat ik ooit Engels kon. Heb ik weer dacht ik. Ze was Portugees. En ik wilde maar 1 ding weten. Wat doet zij hier? Waarom komen die Poolse Portugese mensen naar Nederland? De standpunten van Henk & Ingrid kende ik wel, baneninpikkers en criminaliteitverhogers zijn het. Henk & Ingrid zijn tegen-polen, en ik wilde de andere kant weten.

Ze kwam hier om te werken. Want in Portugal is de huur ‘ook’ 400eu in de maand en kost het ook geld om naar de dokter te kunnen. En studeren is net als hier, alleen dan zonder de stufie zoals we die hier kennen. En als je niet studeert dan ga je werken. Klonk wel logisch. Maar daar verdien je er 600eu per maand. En hier 800 tot wel 1200eu. Dat was dan het enige verschil. Ze kon niet studeren want daar was geen geld voor. En wie niet studeert heeft ook geen goed betaalde baan. Dat ken ik wel. Ik ben 5 jaar maar de hogeschool geweest, heb mn middelvinger opgestoken vlak voor mn scriptie en verdiende op dat moment dus even veel als haar. Dus zoveel verschillen zijn er niet. Behalve dus dat het minimum loon nog lager ligt om rond te kunnen komen.

Ze had een kut jaar achter de rug. Er was in Portugal een rijke meneer gekomen uit Nederland die veel geld beloofde. Ze moesten in een Polenbusje stappen, paspoort inleveren en alles zou goed komen. In Rotterdam werden ze aan de lopende band gezet voor 6eu per uur, zonder sofinummer en dan ging er nog 2eu per uur vanaf voor je onderdak, want je werd met 20 andere in een huis gepropt. Ik besefte dus dat het niet altijd een keuze is dat je dooie burenman ingewisseld wordt voor 20 Polen… Maar andersom is het dus ook niet altijd de keus van de Pool om naast jou met 19 andere te willen wonen. Dat bedrijf in Rotterdam met de dikke rijke Nederlandse meneer was een hel. En ze kregen pas na een jaar hun paspoort terug. Ze komen niet geheel uit zich zelf, Ze worden lekker gemaakt door rijke stinkerds… Nederland haalt ze zelf op, douwt ze zelf in huizen en richt ze zelf af. We hebben hier een soort van kweek-Polen. Al snel bleek dat de lopende band waar we aan stonden voor mij een hel was en voor haar een paradijs. Ze was de werkgever, die ik uitermate grappig en onuitstaanbaar tegelijk vond, zeer dankbaar. Respectvol sprak ze over haar baantje.
Oké… Maar waarom zeg je niet tegen je familie en vrienden dat het allemaal list en bedrog is? Dat doet ze ook. Ze geloven haar niet. Het is altijd nog beter dan ‘daar’. En als de rijke meneer weer komt staan ze vooraan in de rij.

Vind je het niet erg om zoveel huisgenoten te hebben? Nee ze was het gewend. Ik dacht: gewend?? Hoezo gewend? Tja thuis woont ze ook met oma, mama, 3 grote broers, haar kleine zusje en een Tante. Oké dan.. enne hoeveel werken er daar dan van? 5. 5? Euhm 5 X 600 is bij mij nog steeds 3000euro per maand. En daar gaat maar 1x400euro huur vanaf dus heb je nog 2600 per maand over om 7 man eten van te geven. Wtf doe je hier?? Ik voelde mezelf een Henk & Ingrid worden. Want waarom zou je hier banen inpikken en de criminaliteit verhogen? Het antwoord was simpel: ga jij toch lekker bij je moeder, oma, broers, zussen enzo wonen!

En zo ontstond mijn nieuwe mankement.

Ja, prop 7 Nederlandse lui in 1 huis. Met 7x het minimum inkomen. Je hebt nog steeds maar 1 wasmachine nodig en een idioot die hem aanzet. En toen kwam ik bij de vraag: wat is armoede? Is armoede dat je niet 1x per jaar op vakantie kan? Of is armoede een relatief begrip dat in stand wordt gehouden door de omgeving? Is armoede wel een begrip? Of is het een status geworden? Bestaat er wel collectieve armoede? Is het een keuze of niet? Enfin, ben blij dat ik open heb durven staan voor mijn nieuwe mankement. En ik heb er nog 7 gesproken en geïnterviewd. Ze kwamen met gelijke verhalen.

En zo betalen we allemaal dagelijks een premie voor onze eigen mankementen, onze vrijheidsmankementen.

augustus 7

Dag 29

van 10 juli 05:32~21:58 DAG 1 tot 7 augustus 06:11~21:19 DAG 29: eindigT

“Discipline, baas zijn over je eigen lichaam, respecteren, broederschap, begeerte en lust onder controle houden. Ik ben een roker, een vloeker, een eter, drinker… ik geloof niet in god. Maar als een anorexia-patiënt een koelkast in huis mag hebben, mag ik mee doen aan de ramadan. Nog een paar dagen bedenktijd. Ga ik 9 juli meedoen aan deze feestmaand, zodat ik een ervaring rijker ben?” Zo begon het.

Ik ben verslagen door mezelf. Ik heb gewonnen van mezelf en een geschiedenis aan verloren momenten herkauwt. Discipline en baas zijn over je eigen lichaam. Het klinkt zo natuurlijk, een pakketje dat in je genen verstopt zou moeten zitten. 29 dagen strijd om het te vinden, het toe te laten en het te gebruiken. Zoveel strijd dat het wel onnatuurlijk leek.

Morgen sta ik op, een half uurtje later dan afgelopen dagen. Mijn lichaam heeft grondstoffen nodig. Water en.. brood. Naja brood?? Daar zit wat in! En niet te zuinig ook. Ik denk dat mijn lichaam wel wat beters heeft verdient. Een lekker stuk fruit en wat noten voor de langere termijn energie. Ik weet nu hoe mijn lichaam op suiker reageert (buiten om dat het gaat opzwellen, lees: dik worden). Ik kan er dus nee tegen zeggen. Of ja met de consequenties vooraf te accepteren. Geen hele Van Gils pakken meer naar binnen wurmen en dan gaan brullen als de weegschaal nadat ik ervan af stap nog even blijft hangen op mijn gewicht omdat de veer wel erg overbelast is geraakt. Ik heb gevoeld wat mijn lichaam nodig heeft aan voeding.

Roken.. roken was, is en blijft mijn beloning. Bewuste keuze! Roken was vaak een oplossing. Net als Vanish de wonder-oplossing voor alles. Even stoom afblazen, hup een peuk erbij. Ik had verwacht een chagarijn te zijn als ik niet kon roken in mijn ‘rookpauze’.. (sterker nog, waar heeft een mens pauze voor nodig als hij/zij niet rookt?? ) Want je ziet de mensen, die nog nooit gerookt hebben, ook altijd heel chagarijnig in de kantine zitten. En een kort londje dat die niet-rokers hebben, poeh poeh.. jaa dat korte londje krijg ik echt als ik niet rook… NOT! De roker zelf is het probleem. Als je altijd je sigaret als ‘oplossing’ ziet en je besluit te stoppen met roken, hoef je voor jouw ‘korte londje’ niet de nicotine vraag van je lichaam de schuld te geven. Je bent zelf gewoonweg niet capabel genoeg om met problemen/situaties om te gaan, je hebt het niet getraint, maar gekozen voor de ontspannings therapie van Phillip Morris, de makkelijke weg voor rokers. Je bent niet anders gewend en ziet de keuze even niet om gewoon vrolijk te blijven als je stopt. Het is eigenlijk heel simpel gezegd een keuze die even wat training nodig heeft.

Afavallen. 2 kg minder. Ik kan nu als ik daar voor kies mijn lichaam beter gaan voeden. Ik zou, zonder bewust te willen afvallen, mijn lichaam naar het juiste gewicht kunnen brengen d.m.v. keuzes te maken.

Ik ben trots op mezelf. Ik kan mezelf aan. Ik begrijp mezelf een stuk meer en ik heb er de woorden voor. Woorden die tot een andere taal behoren. En ik heb ook mensen ontmoet die dezelfde taal spreken. Die mensen waren er al langer ik moest mezelf nog even op de juiste frequentie krijgen. Een taal die juist zit in de onuitgesproken woorden.
De muur van binnen is gevallen. Het was mijn zelfverzekerheids-muurtje.. kwam ik er vorige week toch achter dat het juist mijn onzelfverzekerheids-muurtje was. Hoppa weg met die troep. Laat je zelf zien. Spring op je bed, geef een gil, knuffel eens als je dat diep van binnen wil. En belangrijker: geef de ander de kans om jouw kracht te zien. Geef het door als een glimlach. Dat werkt!! Bewijs?? Zie mijn facebook;

Ik heb mezelf open gesteld. Met als doelgroep: ik zelf. Maarrr daar waren jullie opeens. En al die reactie op mijn acties is het bewijs dat je je kracht mag laten zien en dat de ander daar wat mee kan. En buitenom alle likes en reacties in het openbaar heb ik vele berichten via verschillende wege gekregen van ‘stille lezers’. Van bekende en minder bekende. Zelfs van 2 onbekende. Die allemaal een stukje terug lieten zien van zich zelf, een stukje binnenkant. Voor diegene die dezelfde taal spreken: Een grotere waardering voor je bestaan heb ik tot dusver nog niet gevoeld!
Bedankt! jullie allemaal. Ook de stille luitjes! Het voelt als afscheid! Ben er ook best emotioneel onder.

Vragen & antwoord:
Zondag zal er baklava zijn. Via een persoonlijk bericht mag je je zelf uitnodigen. Onbekend/ bekend, het maakt niet uit. Gezien alle ramadan post openbaar waren, kun je mijn adres enkel via een PB verkrijgen!

Dit zal voor mij de enige keer zijn van ramadan. Ik weet nu dat er mindelen zijn om weer even tot rust te komen en jezelf weer even te begrijpen. Hoe je achter keuzes komt bijvoorbeeld. Daar is niet nog een 29 dagen achtereen MIDDEN IN DE ZOMER aan ramadan voor nodig. Als ik het nog eens zou doen is het een test van uithoudingsvermogen en geen ontdek je plekje meer.

Maanstanden. Die zijn heel erg van invloed op mij. Ik heb er enkel te weinig verstand van om de vinger er op te leggen. Enkel in sommige modi van mezelf controleer ik vaak achteraf de tijd van het jaar en de maan.. en dan moppel ik altijd; zie je nou wel.

Stiekem gegeten? Neeeeeee.. (oke op dat per ongeluk aflikken van mijn slagroomspatel na) Owja.. euhm ik moet bekennen. Ik heb 2 maal stiekem gerookt. 1x onbewust (dat mag van Allah.. alles mag onbewust). Ik kwam thuis van boodschappen, Senseo aan gedrukt en ‘owja’ weer uitegdrukt. Stoeltje op het balkon, sigaret in mn mond, aangestoken en pas bij trekje nummer 2.. oh oh ik doe ramadan. Die andere keer.. tja die dag zal ik dus moeten inhalen.

Seks? Was een eerdere vraag al. Omdat mijn vriend terug van varen kwam. Klaarlichtedag geen seks, klaarlichtedag geen seks, klaarlichtedag geen seks, klaarlichtedag ohoh… jongens het is alsof je niet moet vergeten dat je je legeflesbon moet inleveren bij de kassa.. en dan in de wasmachine 3 dagen later je emballage bon terug vind. Geheel onbewust.

augustus 6

Dag 28

06:10~21:21 DAG 28: morgen is de laatste dag.

Wat een kado zeg… dag 30 is niet vasten, dag 30 is gewoon al los gaan. Woeiiii.
En met dat wetend zei mijn lichaam vandaag: bekijk het maar.

Ik ben om heel eerlijk te zijn een wrak. Energieloos, geen honger, emoties die te uiteenlopend zijn. Ik ben met dat ik hoorde dat het niet vrijdag maar donderdag al suikerfeest is, in elkaar gezakt. Een dotje huid dat zich voortsleept. Het voelt alsof de positieve gedachte mij al die tijd recht liet lopen. En nu, nu het einde te dichtbij is… BAM 30 dagen is de max. Vandaag geen leuk verhaaltje dus… het was sowieso al een beetje op

augustus 5

Dag 27

06:08~21:23 DAG 27: de rode vlag.

Het zou ook te gek voor woorden zijn als ik precies een vrouwlijke ramadancycles had die synchroon liep aan mijn vrouwelijke jippie-we-zijn-niet-zwanger-dagen. Menstruatie en ramadan mag niet tegelijk. Zal iets met onrein zijn, alleen in het rein mag je ramadannen. Daarnaast geloof ik ook dat het met gezondheid heeft te maken.
Ik begon de dag als ramadanner die het onreine even aan de kant had gezet. Ik vervolg mijn dag als verstandig mens.

Zonder al te veel in detail te treden je verliest als je ongesteld bent dus veel vocht. En ik heb sinds een uur ook veel meer last van kramp. Gewoon pijn eigenlijk. Niet alleen kramp in mn buik/ onderrug. Ook mn handen en kleine teen schieten uit het niets in modus kramp. Met als gevolg ik ga drinken… de hele dag door. Wanneer ik wil.

Ik ga dit sober doen. Niet op een terrasje, niet in het zicht. De chocoladereep laat ik ook links liggen. En zo ga ik mijn eigen ramadan versie nog 3 dagen voortzetten.

Normaliter stopt de moslima met vasten en haalt zij haar dagen later in. Tja… ik niet.

augustus 4

Dag 26

06:07~21:25 DAG 26: boekje drukken??

‘Het grootste rollen spel dat we spelen is Jezus en z’n discipelen’

Het zou toch mooi zijn je geld te verdienen met je eigen talent, zangers, schrijvers, klussers die kunnen het al. En als jezelf beter bekijkt denk je kon ik dat maar ook. Kon ik gewoon mijn geld verdienen met de mensen te laten zien wat mijn talent is, en dan kom je uit bij talentsoorten die wel in het guinness book of records kunnen maar niet bij de KvK ingeschreven kunnen worden.

Het zou toch mooi zijn. Dat je bijvoorbeeld jouw visie van klarinet spelen mag overbrengen op anderen. En dat je dan begint met een enkeling, gevolgd door nog 10 andere waardoor je voldoening krijgt in je zelfverzekerdheid. En na die 11 leerlingen durf je het eindelijk aan de hele wereld aan te spreken ‘kom bij mij op klarinetles en word groots’. Het wordt zo’n succes dat er een boek over jouw visie klarinet spelen uitkomt. Een ware bestseller met o.a. de subjectieve interpretaties van je leerlingen in verwerkt; ‘deze klarinet-meester, laat een dove man weer horen’ of ‘zijn muziek is als lopen over water, te mooi om waar te zijn’.
De hele wereld wilt jouw boek lezen en dat maakt jou buitenom geliefd ook gehaat. Je concurrenten kunnen je bloed wel drinken en nagelen je figuurlijk aan het kruis. De grote klarinet-god gaat ten onder.

Voor klarinet kan je alles invullen. Wat zou het mooi zijn om je eigen talent/ visie door te kunnen geven. Met onze overtuigingen en ons eigen geloof doen we tussen pintje 10 en 11 niets anders meer in de kroeg dan onze visie over te brengen, onze goed gefundeerde mening als waarheid te verkopen. (Ook buitenom de tap)

Dit eeuwe oude concept werkt nog steeds zolang je je boek maar ‘zomerslank met Sonja’ noemt ipv ‘bijbel’ kunnen we allemaal het rollenspel blijven spelen.

Tja en ik begon gewoon eens te denken heeft het nut om mijn ramadan-story te bundelen en te laten drukken…en toen kwam dit hele verhaal. Pffff laat mij maar discipel zijn.